Her kim çaktıysa zamanın tekerine varlığının demir çivisini,
Ölümün pası çürütene kadar çekti eziyeti.
Her dönüşü, umudun bozgunudur şu günler tekerinin,
ve günlerin ardından koşmaktadır o pas kokulu kaderin.
Kim görürse, güneşin altında düşlerinin titreyen alevini,
boşa sarılır umudun çürük bedenine;
Çünkü kendi mezarıdır ezilen, o tekerin altındaki...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder