Yüreklerinde kopan fırtınanın dalgalarında boğulurken ruhlar;
Ya dağılmış batıkların tahtadan hatıralarına sarılırlar,
Ya da gideceği cennet kıyılarını vaad eden gövdesi delik umutlar sandalını ararlar...
Oysa ki rüzgarla sevişmeye aç yaşlı bir fahişedir yaşam;
Dalgaları kemikten, yakamozları kandan bir cehennem...
Öylesine uzaktır ki insanoğlunun ruhu cennetin toprağından;
Fırtınaya dönüşüp tanrının kutsal nefesi,
Gelir üzerine o altın kumlu kıyılardan...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder