Karları çözülmekte olan ormandan arda kalan,
Eriyen buzlardan bir avuç anahtar,
Aklın ateşten kapısını boş yere kurcalayan...
Artık tek bir ânı, yattığın o mezarın taşıdır.
Ah...! Şafak da çürüseydi bedeninle,
Başucuna koyduğun son nişânın bile buzdandır...
Fırlayıp yalnızlığının yatağından koşsan bile,
Parıldamaktadır sabahın güneşi,
Yetişemezsin artık hatıralarının izine...
Biçâre ruh...! Yalnızlık mı sarıyor o bedenini ?
Bir zamanlar seni sarmalayan güneş,
Bak, hatıralarını eritiyor yavaşca şimdi...
15 Ekim 2010 Cuma
Yol
Her kim çaktıysa zamanın tekerine varlığının demir çivisini,
Ölümün pası çürütene kadar çekti eziyeti.
Her dönüşü, umudun bozgunudur şu günler tekerinin,
ve günlerin ardından koşmaktadır o pas kokulu kaderin.
Kim görürse, güneşin altında düşlerinin titreyen alevini,
boşa sarılır umudun çürük bedenine;
Çünkü kendi mezarıdır ezilen, o tekerin altındaki...
Ölümün pası çürütene kadar çekti eziyeti.
Her dönüşü, umudun bozgunudur şu günler tekerinin,
ve günlerin ardından koşmaktadır o pas kokulu kaderin.
Kim görürse, güneşin altında düşlerinin titreyen alevini,
boşa sarılır umudun çürük bedenine;
Çünkü kendi mezarıdır ezilen, o tekerin altındaki...
Toz ve Kül
Geçmişin tortusu savrulmakta geleceğin rüzgarlarında...
Bulutlar simsiyah birer tül olup üşüşmüşken ufka;
Öldüğünden habersiz bir güneş, göz kırpmaktadır bu can çekişen topraklara.
Estikce soğuktan yakınır rüzgar.
ve çoktan onun cinnetiyle uçmaya alışan tozlar,
henüz savrulmayı öğrenen küllere nispet yapmaktalar.
İşte;
Her bir zerresinde vücut bulmuşda azap sanki,
defalarca döllemekte bu harap beldede kendisini...
Belli ki çoktan atılmış topraklar o çukurun üzerine.
Ne alınacak nefes kalmış, ne de gidilecek bir yer,
şu yalnızlığın hep bakir kucağından başka önünde...
Bulutlar simsiyah birer tül olup üşüşmüşken ufka;
Öldüğünden habersiz bir güneş, göz kırpmaktadır bu can çekişen topraklara.
Estikce soğuktan yakınır rüzgar.
ve çoktan onun cinnetiyle uçmaya alışan tozlar,
henüz savrulmayı öğrenen küllere nispet yapmaktalar.
İşte;
Her bir zerresinde vücut bulmuşda azap sanki,
defalarca döllemekte bu harap beldede kendisini...
Belli ki çoktan atılmış topraklar o çukurun üzerine.
Ne alınacak nefes kalmış, ne de gidilecek bir yer,
şu yalnızlığın hep bakir kucağından başka önünde...
Uzak Kıyı
Yüreklerinde kopan fırtınanın dalgalarında boğulurken ruhlar;
Ya dağılmış batıkların tahtadan hatıralarına sarılırlar,
Ya da gideceği cennet kıyılarını vaad eden gövdesi delik umutlar sandalını ararlar...
Oysa ki rüzgarla sevişmeye aç yaşlı bir fahişedir yaşam;
Dalgaları kemikten, yakamozları kandan bir cehennem...
Öylesine uzaktır ki insanoğlunun ruhu cennetin toprağından;
Fırtınaya dönüşüp tanrının kutsal nefesi,
Gelir üzerine o altın kumlu kıyılardan...
Ya dağılmış batıkların tahtadan hatıralarına sarılırlar,
Ya da gideceği cennet kıyılarını vaad eden gövdesi delik umutlar sandalını ararlar...
Oysa ki rüzgarla sevişmeye aç yaşlı bir fahişedir yaşam;
Dalgaları kemikten, yakamozları kandan bir cehennem...
Öylesine uzaktır ki insanoğlunun ruhu cennetin toprağından;
Fırtınaya dönüşüp tanrının kutsal nefesi,
Gelir üzerine o altın kumlu kıyılardan...
Kaburga Kemiği
Keşke şu kıvrımlar arasında saklanan ve tüm acıları dindirmeye muktedir bir masumiyet ilahisinin yankılandığı o mabede girmeseydim...
Cennet kapısının ışıktan kanatları önünde yetişip,
binbir melodinin esintisiyle dans eden ve bedbaht ruhlara acılarının sona erdiğini müjdeleyen o çiçeğin,
gerçekte nasıl bir tohumdan çıktığını görmek ne acı...
Ne mutlu tenin kıvrımları arasında hazdan başka bir yücelik aramayan ve yalnızlığını avutmaya çalışan kör ruhlara...!
Etin ve ruhun dayanılmaz işkencelerle terbiye edildiği o dehlizlerin, bu masum kıvrımlarda saklı olduğunu bilmeden yaşamak nasılda yüce gözüküyor şimdi gözlerime...
Tanrının tüm yaradılmışlardan esirgediği gerçeği gösteren bir çift ayna,
nasılda masumca davet ediyor daha fazlasını arzulayan ruhları kandilerine bakmaya...
'' And I have found a woman more bitter than death ''-Ecclesiastes Chapter 7 / 27
Cennet kapısının ışıktan kanatları önünde yetişip,
binbir melodinin esintisiyle dans eden ve bedbaht ruhlara acılarının sona erdiğini müjdeleyen o çiçeğin,
gerçekte nasıl bir tohumdan çıktığını görmek ne acı...
Ne mutlu tenin kıvrımları arasında hazdan başka bir yücelik aramayan ve yalnızlığını avutmaya çalışan kör ruhlara...!
Etin ve ruhun dayanılmaz işkencelerle terbiye edildiği o dehlizlerin, bu masum kıvrımlarda saklı olduğunu bilmeden yaşamak nasılda yüce gözüküyor şimdi gözlerime...
Tanrının tüm yaradılmışlardan esirgediği gerçeği gösteren bir çift ayna,
nasılda masumca davet ediyor daha fazlasını arzulayan ruhları kandilerine bakmaya...
'' And I have found a woman more bitter than death ''-Ecclesiastes Chapter 7 / 27
Olmayana Övgü
Bir kadeh şarap kadar dingin olan kadın;
Sana baktığımda; gözlerindeki ürkekliğin, dudaklarının suskunluğuyla mühürlenmiş bir yalnızlığı yarattığını gördüm. Yinede o dudaklar, binlerce ezgiyle harmanlanmış sözlere gebe gibiydiler.Gözlerindeki ürkeklik, yüreğindeki saflığın bekçisiyse eğer;
bırakta cennet kapısındaki melekler kadar merhametli olsun...
''... ve ben, senin bahçelerinin kapısı önünde durmuş bekliyorum...
Ellerimdeki kanı tövbe ırmağında temizledim.
Ve kimseye dokunmadım henüz.
Avuçlarımı kutsal yağ ile dolu çanağa batırdım bu gün...
Belki o kapıyı açarsın,
ve belki dokunabilirim avuçlarına diye... ''
Şimdi ellerinde bir ruhu tutuyorsun. O ruh ki, bir çokluk içinde yalnızlıga ve bir varlık içinde yokluğa gömmüştü kendisini. Dıştan gözüken varlığın gelip geçiciliği gibi, o'nun çokluklarıda bir sahtelikti. Ve içerilerdeki varlığın tek gerçek oluşu gibi bu yoklukta onun gerçeğiydi.
Şimdi görüyorum ki; geçmişten geleceğe uzanıp giden şu zaman içinde, kısacık bir hayat sürüp yok olmak için çok güzelsin. Bırak, gözlerin dünyanın gelip geçiciliğne
meydan okuyan yıldızlar gibi parlasın. Dudaklarınsa, kendi yarattıkları yalnızlığa meydan okuyup ruhunun çokluğunu haykırsın.
''... Başlangıçlar ve bitişler içinde,
bir başlangıç ve bitiş bağışla bana...
Nasıl başlar ve nasıl biter önemli değil.
bir başlangıç ve bir bitiş...''
Çok ağladım kadın... !
Öyle ki, kimi gün göz yaşlarımın dalgaları çatlattı teknemin omurgasını...
Ve çokta güldüm...Sanki o sarhoş kahkahalar ruhumun yalnızlığını gizleyen sahteker maskelerdi...
Benliğimin derinliklerinden çığlık çığlığa haykıran ve ufacık bir mutluluk isteyen o sesi susturabilmek için; bin türlü berduşluğun, günahkarlığın ve rezilliğin her birisini tek tek denemeye soyundum. Kimi zaman öylesine avundum ki, tüm bu günahkar eylemlerim birer huzur tapınağı gibi geldi bana.
Şimdiyse önünde durdum ve çıplağım...Gözlerinin ve dudaklarının hatırına...
çunku onlarda; sade, temiz ve küçük mutluluklar arayan bir kız çocuğunu görüyor gözlerim. Öylesine sade ve temiz ki, sanki ona kimsenin dokunmaması için, yalnızlık ve suskunlukla kilitlemişti kendini.
Soyundum ve önünde duruyorum...
Fakat uzun zamandır günahkarlık ve küfür çukurlarında dolaşmaktan, unuttum böylesi bir saflığa nasıl dokunulacağını. Geceleri şeytanlarla şarap içip küfürler savurdum. Çok sabah fahişelerin kollarında uyandı bedenim. Ve artık çözülüp gitmekte umutlar yüreğimden.
Çıplak ve suskunum...
Ne olur; sen bak ve konuş benimle. Yoksa yeniden kafirlerin günahtan zırhını giyip, yalancıların silahları ile saldıracağım masumiyet kalene.
İşte o zaman, benliğimin derinliklerindeki o çığlıkta ölüp gider.
Ama şimdi çıplağım. Ve belkide son defa dinliyorum yüreğimin derinliklerinden haykırıp duran ve sadece saf, küçücük bir mutluluk isteyen o umut dolu sesi.
Ne olur kadın...!
Sen bak ve konuş... Ben unutmuşum...
Sana baktığımda; gözlerindeki ürkekliğin, dudaklarının suskunluğuyla mühürlenmiş bir yalnızlığı yarattığını gördüm. Yinede o dudaklar, binlerce ezgiyle harmanlanmış sözlere gebe gibiydiler.Gözlerindeki ürkeklik, yüreğindeki saflığın bekçisiyse eğer;
bırakta cennet kapısındaki melekler kadar merhametli olsun...
''... ve ben, senin bahçelerinin kapısı önünde durmuş bekliyorum...
Ellerimdeki kanı tövbe ırmağında temizledim.
Ve kimseye dokunmadım henüz.
Avuçlarımı kutsal yağ ile dolu çanağa batırdım bu gün...
Belki o kapıyı açarsın,
ve belki dokunabilirim avuçlarına diye... ''
Şimdi ellerinde bir ruhu tutuyorsun. O ruh ki, bir çokluk içinde yalnızlıga ve bir varlık içinde yokluğa gömmüştü kendisini. Dıştan gözüken varlığın gelip geçiciliği gibi, o'nun çokluklarıda bir sahtelikti. Ve içerilerdeki varlığın tek gerçek oluşu gibi bu yoklukta onun gerçeğiydi.
Şimdi görüyorum ki; geçmişten geleceğe uzanıp giden şu zaman içinde, kısacık bir hayat sürüp yok olmak için çok güzelsin. Bırak, gözlerin dünyanın gelip geçiciliğne
meydan okuyan yıldızlar gibi parlasın. Dudaklarınsa, kendi yarattıkları yalnızlığa meydan okuyup ruhunun çokluğunu haykırsın.
''... Başlangıçlar ve bitişler içinde,
bir başlangıç ve bitiş bağışla bana...
Nasıl başlar ve nasıl biter önemli değil.
bir başlangıç ve bir bitiş...''
Çok ağladım kadın... !
Öyle ki, kimi gün göz yaşlarımın dalgaları çatlattı teknemin omurgasını...
Ve çokta güldüm...Sanki o sarhoş kahkahalar ruhumun yalnızlığını gizleyen sahteker maskelerdi...
Benliğimin derinliklerinden çığlık çığlığa haykıran ve ufacık bir mutluluk isteyen o sesi susturabilmek için; bin türlü berduşluğun, günahkarlığın ve rezilliğin her birisini tek tek denemeye soyundum. Kimi zaman öylesine avundum ki, tüm bu günahkar eylemlerim birer huzur tapınağı gibi geldi bana.
Şimdiyse önünde durdum ve çıplağım...Gözlerinin ve dudaklarının hatırına...
çunku onlarda; sade, temiz ve küçük mutluluklar arayan bir kız çocuğunu görüyor gözlerim. Öylesine sade ve temiz ki, sanki ona kimsenin dokunmaması için, yalnızlık ve suskunlukla kilitlemişti kendini.
Soyundum ve önünde duruyorum...
Fakat uzun zamandır günahkarlık ve küfür çukurlarında dolaşmaktan, unuttum böylesi bir saflığa nasıl dokunulacağını. Geceleri şeytanlarla şarap içip küfürler savurdum. Çok sabah fahişelerin kollarında uyandı bedenim. Ve artık çözülüp gitmekte umutlar yüreğimden.
Çıplak ve suskunum...
Ne olur; sen bak ve konuş benimle. Yoksa yeniden kafirlerin günahtan zırhını giyip, yalancıların silahları ile saldıracağım masumiyet kalene.
İşte o zaman, benliğimin derinliklerindeki o çığlıkta ölüp gider.
Ama şimdi çıplağım. Ve belkide son defa dinliyorum yüreğimin derinliklerinden haykırıp duran ve sadece saf, küçücük bir mutluluk isteyen o umut dolu sesi.
Ne olur kadın...!
Sen bak ve konuş... Ben unutmuşum...
Ölü Denizcinin Şarkısı
 |
| Gustave Doré-İlahi Komedya'dan gravür üzerine renklendirme |
Ey taştan denizlerin sarhoş Siren’ i…;
Sesinde vücut bulan o ilahi, umudun tahta teknesine çarpan dalgaların üzerinde uçuşur ve teninin pembe şafağında sakin nefesin, yelkenleri doldurur. İşte yaşayanların tüm yanılgısı budur…
Kayalıklarında parçalanmış kadırgalardır krallığın. Yalnızca kendine yaktığın bir ağıttır şarkıların ve titrek dalgalara yansıyan uzak yıldızlardır dostların…
Bir çift kutsal mücevherden yansıyan ışıkla aydınlanıyor sanır yaşayanlar o gözlerin baktığı her köşeyi… Ancak o gözlerdir işte; bir ruhu cehenneme yollarken verilen ziyafetin umursamaz ateşi.
Kaydol:
Yorumlar (Atom)